किनारा तुला पामराला!

हजारो जिव्हा तुज्या गर्जू दे प्रतिध्वनीने त्या,
समुद्र,डलमलू दे तारे !
विरत वादल हेलकावू दे पर्वत पान्याचे
दलु दे दिशाकोन सारे !

ताम्रसुरा प्राशुन माजुदे दैत्य नभाम्धले
ददुद्या पाताली सविता
आणि तयाची ही अधिरानी दुभंग धरनिला
कराया पाजलुदे पलीता!

की स्वर्गातुन कोसललेला,सुढ़समाधान
मिलाल्या प्रमत्त सैतान
जमवुनी मेला वैताल्यांचा या दर्यावर्ती
करी हे तांडव थैमान!

पदच्युता तव भीषण नर्तन असेच चालू दे
फुटूदे नभ माथ्यावर्ती
आणि तुटूदे अखंड उल्का वर्षावात अग्नी
नाविका ना कुटली भीती !

सह्कार्यानो,का ही खंत जन्म खलाशांचा
झुजन्या अखंड संग्राम
नक्शत्रापरी असीम निलामधे संचारावे
दिशांचे आम्हाला धाम!

काय सागरी तारू लोटले परताया मागे
असे का हा अपुला बाणा
त्याहून घेऊ जली समाधि सूखे,कशासाठी
जपावे पराभूत प्राणा!

कोटयावधि जगतात जीवाणु जगती आणि मरती
जशी ती गवताची पाती,
नाविक आम्ही परन्तु फिरतो सात नभाखाली
निर्मितो नव क्षितिजे पुदाहती!

मार्ग आमुचा रोखू शकती न धन,न दारा
घराची वा वितभर कारा
मानवतेचे निशान मिरवू महासागरात
जिंकुनी खंड खंड सारा!

चला उभारा उंच शिडे ती गर्वाने वरती
कथा या खुल्या सागराला
अनंत अमुची धेयासक्ती अनंत अन आशा
किनारा तुला पामराला!
-कुसुमाग्रज

वेडात मराठे वीर दौडले सात....

"श्रुति धन्य जाहल्या श्रवुनि आपुली वार्ता ,
रण सोडुन सेनासागर आमुचे पळता,
अबलाहि घरोघर खर्या लाजतिल आता,
भर दिवसा आम्हां दिसू लागली रात "
वेडात मराठे वीर दौडले सात....

ते कठोर अक्शर एक एक त्यातील,
जाळीत चालले कणखर ताठर दील,
"माघारी वळणे नाही मराठी शील,
विसरला महाशय काय लावीत जात?"
वेडात मराठे वीर दौडले सात....

वर भिवई चढली दात दाबती ओठ,
छातीवर तुटली पटबंधाची गाठ,
डोळ्यात उठे काहूर ओलवे काठ,
म्यानातुन उसळे तलवारीची पात,
वेडात मराठे वीर दौडले सात....

"जरि काल दाविलि प्रभु गनिमांना पाठ,
जरि काल विसरलो जरा मराठी जात,
हा असा धावतो आज अरि-शिबिरात,
तव मानकरी हा घेवुन शीर करात"
वेडात मराठे वीर दौडले सात....

ते फ़िरता बाजुस डोळे, किंचित ओले,
सरदार सहा सरसावुन उठले शेले,
रिकिबीत टाकले पाय झेलले भाले,
उसळले धुळीचे मेघ सात निमिशात
वेडात मराठे वीर दौडले सात....

आश्चर्यमुग्ध टाकुन मागुती सेना,
अपमान बुजविण्या सात अर्पुनी माना,
छवणीत शिरले थेट भेट गनिमांना,
कोसळल्या उल्का जळत सात दर्यात
वेडात मराठे वीर दौडले सात....

खालून आग, वर आग आग बाजूंनी,
समशेर उसळली सहस्त्र क्रूर ईमानी,
गर्दीत लोपले सात जीव ते मानी,
खग सात जळाले अभिमानी वणव्यात
वेडात मराठे वीर दौडले सात....

दगडावर दिसतिल अजुनि तेथल्या टाचा,
ओढ्यात तरंगे अजुनि रंग रक्ताचा,
क्षितिजावर उठतो अजुन मेघ मातीचा,
अद्याप विराणी कुणी वार्यावर गात
वेडात मराठे वीर दौडले सात....

-कुसुमाग्रज